Nadawanie imion obcojęzycznych
Chyba każdy zna historię dziecka Toma Cruisa, która otrzymała od swoich sławnych rodziców piękne indyjskie imię Sari. W tłumaczeniu, zgodnie z ich wiedzą, miało ono oznaczać król albo piękna, jednak po krótkim czasie okazało się, że imię Sari to po prostu szmata albo ubiór, nic więcej.
Rodzice, nie tylko sławni, często pragną nazwać swe dziecko oryginalne. W tym celu przeszukują strony internetowe czy też książki, poszukując słowa czy też dawno zapomnianego imienia, które najlepiej odda charakter dziecka. Często jednak zapominają, że wybór zbyt wyszukanego imienia może przynieść skutek odwrotny od oczekiwanego…
Zgodnie z polskim prawem imię dziecka musi spełniać kilka ważnych kryteriów:
1. Imię dziecka powinno być zgodne z przyjętym w kulturze europejskiej kanonem;
2. Zaleca się nadawanie imion, które zostały już przyswojone przez język polski, np. John – jako Jan czy też George – jako Jerzy;
3. Nie powinno się nadawać imion, które odnoszą się do nazw pospolitych (np. antena, drzwi) czy też nazw miejscowych (np. Dakota);
4. Imiona powinny być zapisywane zgodnie z zasadami języka polskiego, np. nie Angelica, ale Andżelika; nie Alex, ale Aleks;
5. Zaleca się nadawanie imion, po których łatwo ustalić płeć dziecka;
6. Nie wolno nadawać imion obraźliwych dla dziecka;
7. Jeżeli imię jest obcojęzyczne, a zgodne z panującą przez chwilę modą, dozwolona jest obca pisownia, czyli np. Dustin a nie Dastin.
Przy czym zgodnie z polskim prawem urzędnik, rejestrujący imię dziecka, ma obowiązek powiadomić rodziców o konsekwencjach wyboru takiego, a nie innego imienia dla ich potomka. Rodzice często nie zdają sobie sprawy, że piękne imiona obcojęzyczne w języku polskim mogą wydać się śmieszne, a przez co i ich dziecko może być narażone w przyszłości na różnego rodzaju przykrości z tego powodu.
Podobne artykuły: | Polecamy: |
