Św. Katarzyna z Aleksandrii, męczennica żyjąca w latach 282-300. Badacze podają, że podstawą do biografii świętej była Hypatia z Aleksandrii. Bogata i dobrze wykształcona chrześcijanka, która postanowiła poświęcić się Bogu. Według legendy została skazana na śmierć, nie tylko za krzewienie wiary chrześcijańskiej i krytykę prześladowania innowierców, ale również za nawrócenie żony ówczesnego cesarza Aleksandrii. Osąd zapadł po dyspucie, w której uczestniczyła Katarzyna wraz z kapłanami. Mimo większej wiedzy nie udało się jej uniknąć śmierci. Po torturach (łamano jej kości) została ścięta.

Z racji niezwykłego umysłu i mądrości została patronką m.in. studentów („czuwa” nad uniwersytetem w Sorbonie), bibliotekarzy i filozofów. Stała się przedmiotem wielu prac oraz obrazów, malowali ją np. Rafael, Caravaggio i Hans Memling. Przedstawiano ją w koronie, z palmą męczeńską i kołem do łamania kości (rzadziej jej atrybutami są książka i miecz).

„Pocieszenie duszy”

Święta Katarzyna Szwedzka, ur.1331, zm. 24 marca 1381 w Vadstena, mimo wczesnego zamążpójścia, zachowała dziewictwo i została zakonnicą. Postanowiła wraz z matką, Brygidą, przenieść się do Rzymu, gdzie oddawały się kontemplacji i modlitwie. Podobnie jak matka doświadczyła objawień, dlatego po jej śmierci bardzo mocno zaangażowała się w proces beatyfikacyjny (relikwie przywiozła do rodzinnej Szwecji).

Przez ostatnie lata życia bardzo ciężko chorowała. Pochówek odprawiało trzech kapłanów, legenda głosi, że nad grobem świętej pojawiały się ponadnaturalne znaki.Za świętą uznał ją papież Innocenty VIII a jej szczątki powróciły do kraju jej przodków. Niestety wraz z dominacją protestantyzmu relikwie zaginęły. Katarzynie przypisuje się autorstwo „Pocieszenia duszy”, jedyna zachowana kopia pochodzi z 1407r.