Trzej Mędrcowie-Magowie

Święty Mateusz w Ewangelii opowiada o Trzech Mędrcach ze Wschodu prowadzonych przez Gwiazdę do Betlejem, miejsca narodzin nowego króla - Jezusa. W Biblii mag – to synonim mędrca lub astrologa. Zaś mówimy o 3 królach, ponieważ przybycie ich do Betlejem miało być wypełnieniem proroctwa z psalmu 72: „I oddadzą mi pokłon wszyscy królowie”, zaś najmocniejszy argument, to Księga Izajasza (Iż 60,3): „I pójdą narody do Twego światła, królowie do blasku Twojego wschodu”. Teologowie tłumaczą pokłon trzech magów jako dowód podległości władz ziemskich wobec władzy Boskiej.

Pierwsza wzmianka o epifanii (święcie Trzech Króli) pochodzi z 3 wieku. Jest to święto objawienia Syna Bożego poganom, osobom spoza narodu wybranego. Co więcej, od XIV wieku, aby pewnie nadać sens teologiczny pogańskiemu pochodzeniu królów, przedstawiono ich jako osoby 3 różnych ras, z Europy, Azji i Afryki.

Magowie to też pierwotna nazwa plemienia Medów, którzy w późniejszym czasie wyspecjalizowali się jako orientalni wróżbici. Herodot precyzuje, że jest to pewien szczep irański. Trudno pokusić się na konkretny region z którego mogli pochodzić trzej wędrowcy, ponieważ w czasach narodzin Jezusa Wschodem nazywano te krainy, które leżały na wschód od rzeki Jordan, czyli Arabię, Persję, aż po Indie.

Pismo Święte wspomina o złocie, kadzidle i mirrze, stąd przekonanie, że królów było trzech. Ewangelia nie precyzuje dokładnej liczby odwiedzających… Przyniesione dary świadczą o zamożności przybyszów ze Wschodu, w owym czasie były horrendalnie drogie. Pytanie o czas jest uzasadnione. Jako, że magowie złożyli wizytę Świętej Rodzinie po Ofiarowaniu Jezusa w Świątyni, zaś Mateusz Ewangelista mówi o odwiedzinach w domu, a nie w stajni… zatem ta wizyta mogła mieć miejsce nawet do 2 lat po narodzinach Jezusa. Niektóre obrazy przedstawiające samą scenę pokłonu trzech magów, ukazują Jezusa jako już starsze dziecko, jednak na tradycyjnych pocztówkach świątecznych nadal króluje szopka, magowie, pastuszkowie… i niemowlę położone w żłobie w asyście wołka i osiołka. 

Przeczytaj także: Dwie Święte Weroniki