Od konkubiny do Augusty

Początkowo życie Heleny nie było usłane różami – będąc jedną z kilku żon czy konkubin nie mogła liczyć na specjalne względy. Pewną pociechą był syn Konstantyna. Jednak ich szczęście już niebawem miało być mocno zachwiane. Gdy syn Heleny miał zaledwie kilka lat ojciec zabrał go ze sobą do Galii, gdzie miał wypełniać rozkazy cesarza. Za swoją sumienną służbę został nagrodzony tytułem współcesarza i objął władaniem Galię, Brytanię i część Germanii. Helena oczywiście podążyła za mężem. Jednak Konstancjusz Chlorus będąc już tak utytułowanym namiestnikiem cesarskim wstydził się wybrani pochodzącej z nizin społecznych. Pojął za żonę godną siebie kobietę, a ta nie ukrywała niechęci do Heleny i jej syna. Po pewnym czasie Konstancjusz zmarł, a wszyscy żołnierze jednogłośnie poparli jego syna jako następcę namiestnika. Konstantyn objął rządy po ojcu, ale jedną z pierwszych decyzji jakie podjął było okazanie matce wszystkich należnych względów i honorów. Od tej pory matka i syn rządzili niemal niepodzielnie. Konstantyn był pod silnym wpływem matki dzięki czemu udało jej się wprowadzić szereg reform, które okazały się przyjazne chrześcijanom. 

Polecamy: Jaka jest historia św. Wiktorii?

Co prawda powody do uznania Heleny świętą częstokroć są wynikiem działalności jej syna, to jednak kościół katolicki upatruje w niej jedną z ważnych postaci wśród zastępów świętych.