Jedno z najpopularniejszych imion męskich, używane prawie na całym świecie. W większości języków nie zmienia się jego pisownia, ani wymowa; wyjątek stanowi np. łacina (Adamus), lub język włoski (Adamo). Imieniny Adama przypadają 6. IV. i 24. XII. Jedno z najstarszych imion germańskich; wywodzi się według części źródeł z języka staro - wysoko - niemieckiego (Adalwolf), jakkolwiek niektórzy badacze dopatrują się jego korzeni w języku gockim (Athaulf).
Imię pochodzenia greckiego, oznacza: "dobrze urodzony", "szlachetny", "dobry" (gr. agathos). Mało kto wie, że imię to ma swoją męską formę - Agaton. O ile Agatonów
można by nieomal na palcach jednej ręki zliczyć (choć w swoim czasie
działał u nas znany polityk Agaton Giller, żyjący w latach 1831 - 77),
o tyle Agaty występują stosunkowo często. Imię to, wywodzące się z języka greckiego (hagnos), oznacza "czysty", "święty", "nieskazitelny"; chociaż może raczej należałoby tłumaczyć "czysta", "święta", "nieskazitelna". Z uwagi na swoją "cnotliwą" wymowę rozpowszechniło się w Europie równocześnie z chrześcijaństwem, od końca III wieku. Imię pochodzące z języka staro- wysoko- niemieckiego; oznacza "szlachetnie urodzony" (Adalbrecht). Szczególną popularnością cieszyło się w Średniowieczu, jakkolwiek i w późniejszych czasach występowało dość powszechnie i nadal występuje, głównie w krajach germańskich. Imię pochodzenia łacińskiego, utworzone od przymiotnika "albus", czyli "biały". W Starożytnym Rzymie imienia Albin używano jako przydomku, który miał oznaczać zawód sztukatora, lub tynkarza. Jest to imię litewskie, choć prawdopodobnie wywodzi się z języka germańskiego. Najbardziej znaną Aldoną w historii Polski była (przynajmniej do tej pory) pierwsza żona Kazimierza Wielkiego, córka księcia litewskiego Giedymina. Imię pochodzenia greckiego; oznacza "obrońca mężów" (gr. alekso-ander). Dawno temu najsłynniejszym Aleksandrem był nijaki Macedoński, zwany też Wielkim (nie mylić ze wspomnianym wcześniej Kazimierzem). Jest to łaciński skrót od imienia Aleksander. W Średniowieczu imię to było bardzo popularne, do czego przyczynił się noszący je tytułowy bohater legendy o ascetycznym młodzieńcu, który wzgardził światowymi bogactwami i tak się umartwiał, że aż został świętym. Imię pochodzenia staro- wysoko- niemieckiego (adal-funs), oznacza "szlachetny" i "chętny do walki". Na ogół uważa się, że Alfons "chętny" w istocie jest i to bardzo, chociaż niekoniecznie do walki.
