Imię greckie, oznaczające "barbarzyński", albo "obcy", przy czym warto podkreślić, że pierwotnie w antycznej Grecji słowo to nie miało wydźwięku negatywnego i służyło jedynie do odróżnienia nie-Greków od Greków. Człowiek "barbarzyński" był wówczas odpowiednikiem dzisiejszego cudzoziemca, lub obcokrajowca. Imię to pochodzi z języka aramejskiego (Bar - Tolmai, czyli syn Tolmy). W Nowym Testamencie nosił je jeden z Apostołów.
Imię łacińskie; oznacza "szczęśliwy", lub "błogosławiony". Zostało utworzone od przymiotnika "beatus". Tak brzmi również męska forma tego imienia, która w Polsce nie funkcjonuje. Tak jak Beata pochodzi z łaciny i ma zbliżone znaczenie: "błogosławiony", lub "chwalony" (łac. "benedico - "chwalić"). Imię to zyskało wielką popularność w VI wieku, dzięki Benedyktowi z Nursji, założycielowi zakonu Benedyktynów. Imię pochodzące z języka staro- wysoko- niemieckiego; oznacza "silny niedźwiedź" (bern - niedźwiedź, hart - silny). W Średniowieczu zyskało popularność dzięki osobie Bernarda z Clairvoux, cysterskiego opata, propagatora wypraw krzyżowych, późniejszego świętego. Imię powszechne w krajach słowiańskich, ale posiadające korzenie hebrajskie (Elchanan - czyli "Bóg jest łaskawy"), albo łacińskie (Adeodatus - "dany od Boga"). W niektórych krajach europejskich występuje w wersji pochodzącej od łacińskiego słowa "Deodatus" - czyli "oddany Bogu", np. we Francji - Daudet. Imię rdzennie słowiańskie, choć niekiedy nadawane też w innych krajach. W języku niemieckim Bogusław to Gottlieb (Gott - Bóg, lieben - kochać), a w języku angielskim prawie tak, jak u nas - Boguslav. Imię słowiańskie; do Polski przywędrowało z Czech, razem z Dąbrówką (a raczej jakieś dziewięć miesięcy później), bowiem to żona Mieszka I jako pierwsza Polka nazwała tak swojego syna, znanego potem jako Chrobry. Imię to oznacza "broniący sławy", lub "zabiegający o sławę". Poza Polską prawie nie jest używane, choć sporadycznie pojawia się np. w Niemczech - jako Bronislaw. Znana jest również forma przekształcona - Bronisz, a także odpowiednik żeński - Bronisława, bardzo popularny zwłaszcza w latach międzywojennych. Imię to pochodzi z języka staro-islandzkiego i jest odpowiednikiem łacińskiej Augusty, gdyż także może poszczycić się "boskim" rodowodem. Oznacza "wielka", "potężna", "wzniosła", "dostojna" itp., a swoje powstanie zawdzięcza celtyckiej bogini Brigit.
